Вершы пра каханне

Ты пакліч мяне. Пазаві...

Ты пакліч мяне. Пазаві.
Там заблудзімся ў хмельных травах.
Пачынаецца ўсё зь любві,
Нават самая простая ява.
І тады душой не крыві
На дарозе жыцьця шырокай.
Пачынаецца ўсё зь любві –
Першы посьпех і першыя крокі.
Прыручаюцца салаўі,
І зьмяняюцца краявіды
Пачынаецца ўсё зь любві –
Нават ненавісьць і агіда...
Ты пакліч мяне. Пазаві.
Сто дарог за маімі плячыма.
Пачынаецца ўсё зь любві.
А інакш і жыць немагчыма.

Хвіліны пройдуць дарагія...

Хвіліны пройдуць дарагія,
Як пышнае цвіценне траў.
I зменяць дні зусім другія
Той дзень, што шчасце абяцаў.
Так адплывае ўдалеч неба.
Бывай, адзіная з уцех!
Смяюся, калі плакаць трэба.
Журба — калі на вуснах смех.
За што, скажы, твой вобраз мілы
Насіла ў сэрцы, як магла?
I разлюбіць — не разлюбіла.
I зберагчы — не зберагла.

На беразе

Сарамліва ў люстэрка ракі
ты сама на сябе паглядзела...
І каса паслухмяна з рукі
Мілавіцай асыпала цела.

Покуль сон не ракрыў парасон,
захінаючы нас ад спакусы,
зябяры мяне ў дождж валасоў
і ў пяшчоту расчуленых вуснаў.

Кропелькамі-сьцежачкай...

Кропелькамі-сьцежачкай,
Ад крыніц студзёнымі,
Пакажы,як межачку
Перайсьці бадзёрую.

Каб прачнуцца голасна,
Сэрцамі ўзброіцца.
Зацугліць,як волата,
Сонца ў ветра коньніцу.

Зь лейцамі-даранкамі
Павітацца ветліва,
Запаліць маланкамі
Думкі запаветныя.

Ды бягою дужаю
Ля самоты вартавай
Разбурыць калюжыну
Коламі ўпартымі.

Не блукая,простачкі,
Да цябе,далёкая,
Прысьпяшая вёрстачкі
Ручаямі-клёкамі.

Адшукаць крынічаньку
Кроплямі студзёнымі,
Наталіць дзявічаньку
Вуснамі бадзёрымі.

Каўтаю горыч

Турботаў гліну месіш
Пад ранні плач калыскі,
А твой
мядовы месяц,
Як інжынер твой,
лысы…

Ты гонарам,
як кіем,
Адмахвацца спрабуеш.
А ўсё ж: яго пакінеш –
Прыходзь у ноч любую.

Не будзе цесным горад,
Дзе ты згубіла вернасць,
Дзе я каўтаю горыч,
Як наш пратухлы вермут.

Расстанне

Т. С.

Ну вось і ўсё.
Расстанне.
З цвярозасцю у сны.
І мы вярнуць не ў стане
Ілюзіі вясны.

Мы проста адсвіталі,
Узрост не падманіў:
Запознымі сватамі
П’янелі нашы дні…

Над галавой ачахлай
Павіс самоты сум,
Але ўжо боль з адчаем
Я ў восень не нясу.

Яшчэ не раз растане
Душа ў вірах вачэй…
А толькі ад расстання
Няўжо табе лягчэй?

Я усміхалася табе...

Я усміхалася табе,
А ты – павінен быў стрымацца!
Не меў ты права усміхацца
Так шчыра, светла, так лагодна...
Ты ж ведаў: будзе мне пасля
Яшчэ больш прыкра і халодна.

У хвалі восеньскай вады...

У хвалі восеньскай вады
Глядзяцца клёны залатыя.
Па розных берагах ракі
Стаім затоена-чужыя.

А сонца – роднае і вецер,
І лес раднейшы з хвіляй кожнай,
І гэтак вабіць бераг твой,
І мне адной туды няможна.

Прыходіш – і позірк насмешлівы...

Прыходіш – і позірк насмешлівы,
І дакоры званчэй, званчэй...
Ну грэшная, каюся, грэшная,
Толькі знікні з маіх начэй!

Узляцела гэтак міла...

Узляцела гэтак міла
Рук пяшчотнае ласо.
Зноў мяне ты затапіла
Поймай русых валасоў.

За дзвярыма ноч залегла.
Млее цесная павець.
Пачуцця твайго залева
За фіранкамі павек.

У тваіх цалунках вязне
Голас мой, і чэзне дых...
Ці ж навечна я твой вязень?..
Ці ж мая навечна ты?..

Не вартага любові — пакахала...

Не вартага любові — пакахала,
На вартага — вачэй не падняла.
Ад вартага — было б сусвету мала,
Нявартаму — сусвет бы аддала.