Вершы пра каханне

Верш на "Н"

Не збярог ад бяды і болю,
На душы адзін неспакой.
Ну і даў жа Божачка долю,
Не жадаю нікому такой.
Не ў тваім я палоне, любы,
Не твая нявольніца я.
Не хачу,але шэпчаць губы;
"Не твая,не твая,не твая..."

Віланэль

Цёплы спеў віяланчэлі,
Струнаў ціхі перазвон...
Ласкі-пешчы загучэлі.

Вобраз твой — у акварэлі.
Перадаў мне патэфон
Цёплы спеў віяланчэлі.

Гукі ў стройнасці мякчэлі,
Віўся з альтам барытон, —
Ласкі-пешчы загучэлі.

Мае вочы заблішчэлі,
Як пачуў я дзіўны звон,
Цёплы спеў віяланчэлі.

А ў душы маёй ярчэлі
I валошка, і рамон.
Ласкі-пешчы загучэлі.

Можа ў гэтай віланэлі
Звяжа нас з табою кон —
Цёплы спеў віяланчэлі...

Ласкі-пешчы загучэлі.

У каханні не прызнаюся ніколі...

...У каханні –
не прызнаюся ніколі,
каб думкаю суладдзе
не парушыць.
Ды каласы схінаюцца у полі,
І Лік Нябёсны –
між галінаў грушавых...

Струменіць жыццядайная крыніца,
І Неба расхінутае – як кніга:
Прыпасці б да яе –
і наталіцца,
І мудрасці адвечнае напіцца,
І гаркаты жыццёвае пазбыцца –
Каб у малым адкрылася –
Вялікае...

Твае слёзы

Ты казаў, што мужчыны
не плачуць…
А твае даражэйшыя
вочы
Былі сёння ў слязах,
не йначай.
Ці прасохнуць яны
да ночы?

Ты казаў, што мужчыны
сумуюць…
Колькі ж суму жыве ў тваім
сэрцы,
Што ты плачаш, што вочы
губляюць
Кроплі мора і робяць
азерцы?

Твар мой пот твой абмыў
халодны,
Гэта нам падарунак
важкі.
Толькі слёзы, пралітыя
родным
Больш кранулі душу, дыхаць
цяжка.

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.

Чаканне

Чаканне.
Спатканне.
Вітанне.
Размова.
Без слова
На мове
Кахання.
Світанне.
Чаканне.

Я так баюся Вас згубіць!...

С. В.

Я так баюся Вас згубіць!
Мне страшна Вас пусціць на волю!
О, Божа мой, што мне рабіць?
Я так пакутую ад болю.
Мне вельмі крыўдна, што другой
сваю падорыце Вы ўсмешку,
я так баюся, што смугой
да Вас зацягне раптам сцежку.
Мне б Вас украсці, не пусціць —
і не было б мне лепшай долі...
Я так баюся Вас згубіць,
бо Вы заўжды былі на волі.

Лепей ня будзе...

Лепей ня будзе.
Ды і навошта?
Кружыць твой позірк мне галаву...
Дзесьці блукае апошняя пошта,
Покуль блукае — яшчэ пажыву.

Чараўніцтвы

Адныя думкі пра цябе
Даруюць неспакой,
Ці верыш у цуды ты:
Чароуныя дамовы?
З істотамі ляснымі

Ня бачыў, я вачэй тваіх,
Ды падказалі мне яны
Пра туманец,
Што сьцеле долу.

Такі ж незвычайны, як вочы твае,
Такі ж пяшчотны і цёплы, як позірк твой,
Такі ж ласкавы і сэрцу мілы, сьвятлей святанку цішыні…
Ці верыш ў цуды ты,
Чароўныя напевы?

Надзея,вера,каханне

Надзея,вера,каханне

Бог дапаможа на месца усе стане.
Здзейсніцца марная, кволая думка.
добрая вера з надзеяй у каханне,
Мара аб шчырасці тых пацалункаў.

Ноч расхіснецца ,і схіліцца цемра,
Пойдуць у нябыт усе ваганні.
Толькі надзея з каханнем і вера,
Сцягам маім вольным стане.

Вецер аблашчыць, і сонца адзене,
у промні істотнасць зямную.
Сення кахаю, і веру у надзею,
Пэўна жыву,калі вусны цалую

Шаную светлыя нябёсы

Шаную светлыя нябёсы за тое, што магутны Бог
Стварыў дзівосную істоту, яе Жанчынаю нарок.
“Найлепшая палова свету” – вас клічам гэтак нездарма,
Шукалі на ўсіх планетах: такіх, як вы, нідзе няма!
Паверце, не прайшла б зіма без вашых сэрцаў палымяных,
Не адрадзілася б вясна без вас, любімых і каханых.
Наогул, не было б прагрэсу і не вярцелася б Зямля,
Каб зніклі з Боскага Сусвету Жанчыны вобраз і імя!