Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай лiрычнай паэзіі.
У нас Вы знойдзеце вершы пра каханне, якія былі напісаны беларускімі паэтамі
Калi Вы самі пішыце вершы пра каханне, пішыце ў зваротную сувязь - мы з радасцю размесцім Вашыя вершы на нашым сайце.
Захоўвайце каханне ў сваім сэрцы!
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
Нам разам трыццаць. Мы стаiм на кладцы...
Нам разам трыццаць. Мы стаiм на кладцы.
Яна свавольна туфелькi зняла,
Падаўшы мне далонь, каб не сарвацца,
Сцюдзёнай хваляй ногi абдала.
Пасля... Пасля: "Шчаслiва заставацца!"
I без мяне да берага пайшла.
На белай кладцы мокрыя слядкi -
Як першай песнi мiлыя радкi.
У белым-белым ты ў закутак мой...
У белым-белым ты ў закутак мой
Зайшла і ціхай госцяй пасядзела,
Здалася мне чаромхаю лясной;
Цяпер табою поўны ўвесь пакой,
Нібы й была чаромхаю ты белай…
І мроіцца мне родны кут лясны
І ты, як госця з даўняе вясны.
Ой мурожна ды росна
ля быстрай вады.
Закасі мае вёсны,
касец малады...
Перапёлцы жалосна
і чуюць лугі:
— Закасі мае вёсны,
касец дарагі.
Я сцяблінкай гатова
упасці ў пракос,
каб ты сніў мае бровы
і полымя кос.
Я сцяблінкай гатова
упасці ў пракос...
Райскае дрэва
вецер гайдаў...
Ты — мая Ева.
Я — твой Адам.
Хто нас спакусіў —
цяжка сказаць.
Зьмей нам ня схлусіў —
шчасьце кахаць.
Не было і не будзе
Ў мілога каханкі,
Каб спявала такія,
Як я, калыханкі.
Ці трапіцца дрэнная,
Ці залатая,
Але не такая,
Але не такая.
Як лепшую возьме
За жонку сабе –
Прыпомніць усе
Недахопы мае.
Акажацца горшаю
Жонка яго –
Згадае адкрытасць
Пагляду майго.
Не будзе, не будзе
Ў мілога каханкі...
Спяваць мне да веку
Свае калыханкі,
Абняўшы ці дрэннага,
Ці залатога,
Але не такога,
Але... не такога!
Сум. На здымкі гляджу я —
пазіраеш з іх ты.
Ні аб чым не шкадую,
не палю і масты.
Не малю аб вяртанні,
п'ю самоту нагбом...
Нібы ў вочы каханню
зазіраю ў альбом.
З цяжкое вандроўкі
і пёкся, і мок —
да вокан сяброўкі
імчыць матылёк.
З далёкага краю
так лёгка ляціць —
сяброўка чакае,
сяброўка не спіць...
He знае вандроўнік,
што тоўстае шкло
закрыла ўваход
у краіну Было,
што ў светлым куточку
пад назваю Ёсць
ён сёння паўночны
няпрошаны госць.
...З верай святою
ў любоў і святло
ляціць матылёк
на халоднае шкло.
Мне доўгае расстаньне з Вамі...
Мне доўгае расстаньне з Вамі
Чарней ад Вашых чорных кос.
Чаму ж нядобры час прынёс
Мне доўгае расстаньне з Вамі?
Я пабляднеў ад горкіх сьлёз
I трыялет пачаў славамі:
Мне доўгае расстаньне з Вамі
Чарней ад Вашых чорных кос.
Тыдзень кахання
І год адзіноты...
Спазненне, растанне,
Сумлення згрызоты.
Кавалачак шчасця
У кабак з атрутай
Укінуць і піць,
Застагнаць ад пакуты...
І стане так лёгка,
І стане звычайна,
І сэрца не будзе
Так біцца адчайна.
Спакойна і роўна,
Павольна і ціха,
Жыццё пацячэ
Без дабра і без ліха.
Душы маёй хацелася збавення...
Душы маёй хацелася збавення,
I ты прыйшла,
I сонца прывяла.
Я ў гэтым свеце быў адно
імгненне,
Але на вечнасць хопіць мне
святла.
Не хацела табе гаварыць,
Напалохаць цябе не хацела,
Лепш не ведай, як цяжка любіць
Толькі сутнасць, не прагнучы цела.
Толькі сутнасць, якой усяго
Дваццаць год непапраўна-зялёных,
І даверыць ёй страшна з таго
Безнадзейнасць вачэй заімглёных.
Лепш не ведай, што значыць чакаць
Прасвятлення або высвятлення...
Не хацела табе расказаць,
Ды і Бог не прызначыў хацення.
