Вершы пра каханне

Нецалаваных на зямлі няма. 
I хітрыя жанчыны і дзяўчаткі
У сэрцах носяць свой сакрэтны май 
I пацалункаў вечныя пячаткі.

I пад уяўнай важнасцю багінь 
Трапеча міг,
         калі са стогнам: "Лю-бы-ы..." 
Павержаныя, быццам бы сцягі, 
Бездапаможна
                падалі
                     іх губы...

Пад зоркаю яснай нябёс пазалоты
Я вусны твае захаплённа цалую;
Згубляю дыханне з тае асалоды,
Што здольна закрýжыць галову шальную.

Пяшчотны, ласкавы, начны пацалунак,
Мне сэрца хвалюе, узрушвае душу;
Ён быццам бясцэнны нябёс падарунак,
Я марыць пра большае нават не мушу.

Аддаўшысь пачуццям, цалую твар мілай,
З вялікім каханнем, і ласкаю, шчыра.
Начны пацалунак вуснаў любімай,

У звечарэлым садзе, што, цямнеючы,
Тулiўся ў першай восеньскай журбе,
Я прыгарнуў твой ценькi стан, не ўмеючы,
I ўпершыню пацалаваў цябе.

Пасля... пакуль з вачэй не знiкла ў засенi -
Стаяў адзiн на гулкай паласе...
Ах, як жа тахкалi твае абцасiкi!
Ад стуку - грудзi, думаў, разнясе!