Алесь Бадак

Ты аддаляешся, ты аддаляешся...

Ваша адзнака: Нет (14 галасы)

Ты аддаляешся, ты аддаляешся,
Ад пацалункаў маіх вызваляешся,

Ад непатрэбнай нікому маны,
Ад недарэчнай уласнай віны.

Хто мы? Чужыя адно аднаму,
Гэтак даўно, што не важна — чаму.

Гэтак даўно, што не важна — калі.
Некалі мы ўжо такімі былі.

Можна, як некалі, вечарам зноў
З працы, з гасцей не спяшацца дамоў.

Зноў можна думаць пра іншых жанчын.

Таемны сад

Ваша адзнака: Нет (15 галасы)

Ж.

Дзе тонкай рысай далягляд
Злучае неба край з зямлёю,
Расце ў цішы таемны сад,
Вядомы толькі нам з табою.

Там сустракаюць нас заўжды
Анёлы ціхім песнапеннем.
З табой прыходжу я туды
Маліцца на твае калені,

На вусны і на голас твой
З нямою ўдзячнасцю за тое,
Што ўсё яшчэ

Падаюць зоры (песня)

Ваша адзнака: Нет (15 галасы)

Я твае пацалую далоні.
Мне так цяжка было без цябе,
Што баюся я нават сягоння
I на міг адпускаць ад сябе.

Падаюць зоры, падаюць зоры
Ціхай начною парой.
Падаюць зоры, падаюць зоры,
Светлаю стануць расой.

Пойдзем, пойдзем Млечным Шляхам...

Ваша адзнака: Нет (16 галасы)

Пойдзем, пойдзем Млечным Шляхам,
Там спакой і цішыня.
Паляцяць за намі птахі,
Наша лепшая радня.

Паляцяць за намі дрэвы,
Нашы сёстры і браты.
Паплывуць за намі рэкі,
Разбурыўшы ўсе масты.

Там няма згрызот і страху,
I ні фальшу, ні маны.
Пойдзем, пойдзем Млечным Шляхам,
Пойдзем, любая, адны.

— Што такое? Божа мілы! —
Нехта крыкне за спіной.
Пойдзем, пойдзем.
Мы зрабілі,

Мы ніколі не станем радней...

Ваша адзнака: Нет (14 галасы)

Мы ніколі не станем радней,
I, на жаль, гэта ведаем самі.
I закончыцца значна раней,
Чым адбудзецца нешта між намі.

Сустракаемся рэдка зусім,
А ўсё больш расстаёмся з табою.
Наша шчасце — аранжавы дым,
Ціхі шлях ад самоты да болю.

I праводзячы ў ранішні час
У дарогу нясцерпна даўгую,
Нібы ў цэркаўцы белай абраз,
Я цябе асцярожна цалую.

He прасі прабачэння дарэмна...

Ваша адзнака: Нет (8 галасы)

He прасі прабачэння дарэмна:
Ўсё дала, што магла ты мне даць.
Ты мне болей ужо не патрэбна,
Ды не хочацца адпускаць.

Я знайду цябе ў парку халодным;
— Можа, прыйдзеш яшчэ да мяне?
Вецер з вуснаў сарве тыя словы
I з размаху мне ў твар шпурляне.

Абняла і прамовіла ціха...

Ваша адзнака: Нет (8 галасы)

Абняла і прамовіла ціха:
— Можа, мы не пабачымся больш.
Ну, куды ты, пабудзь яшчэ крыху.