Вершы пра каханне

Надышоў гэты час ісці
Па студзёнаму ветру і снезе.
Па пакутліваму жыццю,
Што знікае між зорак недзе.

Надышоў гэты час трываць
Нам здранцвелых шляхоў спакусы.
І сябе пакрысе ратаваць
У штодзённай ганьбе прымусаў.

Надышоў гэты час нясці
Сваю долю-нядолю крыжам,
Каб калісці ў ёй знайсці
Ратавальны ад смерці стрыжань.

Надышоў гэты час кахаць,
Але так, як кахаюць Бога.

Прабач - ты так доўга
Мяне чакаў,
Так упарта мяне шукаў.
Мне быў бачны твой сумны твар
У начы палымяных чар.
Я нарэшце з табой - прымай.
Геткіх слёз ад мяне не хавай.
Я даўно іх бачыла ў сне
Светлай марай сваёй
Па табе.
Не крыўдуй ні на што-
Выбачай.
Гэта сэрца шалёны адчай
Грукаў кроплямі буйнымі
У шкло.
А каханне ?
Каханне жыло!