Вершы пра каханне

Падымі у гару сваё вока

Падымі у гару сваё вока,
І ты будзеш ізноў, як дзіця,
І адыдуць-адлынуць далёка
Ўсе трывогі зямнога жыцця.

Ціха тучу блакіт закалыша,
У душы адрасце пара крыл, -
Узляціць яна ў сінюю вышу
І ў струях яе змые свой пыл.

Там не трэба ні шчасця, ні ласкі,
Там няма ні нуды, ні клапот,
Ты – царэвіч цудоўнае казкі,
Гэта хмара – дыван-самалёт!

Пральюся рачулкаю я ў тваё сэрца...

Пральюся рачулкаю я ў тваё сэрца,
Сонейкам цёплым спынюся ў душы,
Расквечуся ружай ці восеньскім дрэўцам,
Воблакам гляну з нябесных вышынь.

А хочаш, насустрач смелаю сцежкай
Выбегу я і ў наш верас густы
Зноў завяду, каб з прыязнай усмешкай
У абдымкі свае пераняў мяне ты.

І радасна нам заспяваюць аблокі
Жаўранкам любым з блакітных вышынь,
Рачулка запомніць твой твар сінявокі,
Каб страсцю напоўніць спакойную плынь.

Прачнуцца – і з вамі сустрэцца...

Прачнуцца – і з вамі сустрэцца.
З усмешкаю вашых вачэй.
І сэрца ля вашага сэрца,
І плечы – ля вашых плячэй.
І думкі адны, і жаданні,
І мы ва ўсім свеце адны…
Якое цяжкое чаканне
І… аднастайныя сны.

Пяшчота ліўня

На зямлі двое нас шчаслівых,
бо ніводнай душы наўкола…
Нас кранула пяшчота ліўня
таямнічым крылом анёла.

Называеш мяне ты – мілым.
Я цалую твае павекі.
Нас кранула пяшчота ліўня
з гэтай летняй начы навекі.

Час ішоў, ці мо ў ім плылі мы –
не згадаецца нават потым.
Толькі ўдзячнасць не пройдзе ліўню
за бясконцасць яго пяшчоты.

Нічога

Паміж намі нічога няма.
Ні каханьня, ні здрады — нічога.
І завея — як цень ад крыла
херувіма — пасланьніка Бога.

Ён у нашыя сны заляцеў
і прымусіў паверыць дазваньня,
што як хваля на ціхай вадзе,
узьнікае з нічога Каханьне.

Нездарма

Прад змерканнем не ўкленчу, не-
Узрасту ў непахіснай моцы,
Нездарма лёс бярог мяне
Песціў струны душы жаночай.

Выбачай, нарачоны мой,
За нязбыўнасць адчайных крозаў,
Развярэджаны незагой
Вяршаваным радком скрозь прозу.

Не вяртай да чарнявых кос,
Да замглёнага часам свята,
Дзе у кроплях няспелых рос
Так спакусліва пахне мята.

У калодзежна -цьмяны жах
Не кідай веснавога рэха.
Нас сівы блаславіў манах
Да жыцця, што не мае грэху.

Я дзякую Богу...

Я дзякую Богу
за сэрца разбітае,
з асклепкау
сабранае клеем кахання.
За годы пакут,
не з табою пражытыя.
За то,
што ручнік майго лёсу
расшыты
сцяжкамі надзеі,
даверу,
чакання...

Арабіна

Я – Жанчына, я заўжды Жанчына.
Будзе снег на холадзе звінець,
Пацерак не скіне арабіна –
Будзе і дрыжэць, і чырванець.
Выстаіць, не змерзне, не завяне.
Выбаліць красу сваю скрозь золь,
Каб затым, як сонца ласкай гляне, –
Выплакаць слязой нябачнай боль.

Аберуч

АБЕРУЧ

Аберуч заплюшчу твае вочы,
Кранацца да цябе ты мне дазволь,
Мы паляцім кудысьці ў ночы,
Адтуль не вернемся зусім...

Аберуч я збудую нашу хату,
Там будзе свет, прастор, дзіцячы смех.
А пройдзе час – і сын абдыме тату,
Дачушка косу маці запляце…

Аберуч за жыццё трымацца будзем,
Як я цябе трымаў у галалёд,
Чакаць - і дачакацца:
Адчуць сапраўдную любоў…

І сонца цеплынёй адорыць,
І будзе восень, як салодкі пах,
Сумёт не будзе перашкодай,
Калі аберуч возьмемся ўдваях…

Беларус

Ты нязмушаны
Погляд няпраўды,
Аднак прымушаны
Я да пагарды.

Ты аголеная
Чалавечая істота,
Неспатоленая
Сардэчная слота.

Ты ўвесь дрыжачы,
Ад Ісціны хлус,
Мокры ад праўды,
Ці так … беларус …

Аб. 4010

на вагоне ляц1ць
св1танне
наз1раецца пэуны
прагрэс
прызнаюся табе
у каханн1
па тарыфе
Velcom-МТС