Вершы пра каханне

Маша
(паэма)
Не знаюць людзі маладыя,
Не помняць людзі ўжо старыя,
Як жылі пасля вайны.
Старых жа памяць пакідае,
А хто што – небудзь памятае,
Дык напісаць ужо не можа:
Рука дрыжыць, рука не тая
І аўтаручка выпадае.
Ды трэба трохі напісаць
Ад сэрца шчыра расказаць.
. . .
Зорка ў небе зіхаціць
І ў акно маё глядзіць.
Мо, паслухаць казку хоча

Кіпарыс і Камелія
Вабіць поўдзень цеплынёю,
Сонечнымі днямі,
Першазданнасцю сваёю,
Сінімі гарамі,

Аб якія б*ецца мора
Хвалямі крутымі
І ныраюць з неба зоры
Ў цёмныя глыбіні.

І дэльфіны чарадою
Коцяцца па моры,
З неба сонца залатое
Аблівае горы

Светам ціхім і пяшчотным
Стрэлы-кіпарысы
І камелій цвет дрымотны,
Жоўтыя нарцысы.

Вабіць поўдзень цеплынёю,
Хараством прыроды
І магчымасцю сваёю